بر اساس گزارش‌های منتشرشده، بامداد دوشنبه ۱۳ مهرماه ۱۴۰۵، مریم (فاطمه) یارمحمدی، زن ۲۸ ساله اهل لرستان و مادر دو فرزند، در منزل خود در قشم با ضربات متعدد چاقو به دست برادرش به قتل رسید. بنا بر این گزارش‌ها، مهاجم عامدانه اندام جنسی، سینه‌ها و گردن مریم را هدف ضربات چاقو قرار داده است. همچنین گزارش شده که همسر او با خارج کردن فرزندان از منزل، در فراهم کردن شرایط وقوع این جنایت نقش داشته است.
انگیزه این قتل، آنچه «حفظ ناموس» خوانده می‌شود، گزارش شده است. تکان‌دهنده‌تر آنکه بنا بر اطلاعات منتشرشده، شماری از بستگان مریم نه‌تنها از قتل او ابراز نارضایتی نکرده‌اند، بلکه با اعتراض به بازداشت متهمان، مرگ را کمترین مجازات برای او دانسته‌اند.
این جنایت جلوه‌ای هولناک از فرهنگ مالکانه ناموسی است؛ مناسباتی که در آن زن نه انسانی مستقل و صاحب حق بر بدن و حیات خود، بلکه متعلق به مردان خانواده تلقی می‌شود و حتی قتل و تعرض به اندام‌های جنسی او می‌تواند به نام دفاع از حیثیت خانوادگی توجیه شود.
در ایران، با وجود جرم‌انگاری قتل عمد، همچنان قانون جامع و مؤثری برای پیشگیری از خشونت علیه زنان و حمایت از قربانیان آن وجود ندارد. استمرار مقررات تبعیض‌آمیز و فقدان سازوکارهای حمایتی مؤثر، در کنار تحمل اجتماعی خشونت ناموسی، امنیت و حق حیات زنان را با تهدیدی جدی مواجه کرده است.
از منظر سازمان حقوق بشر هانا، قتل مریم یارمحمدی تنها یک جنایت خانوادگی نیست؛ نمودی از مناسباتی است که در آن ادعای مالکیت مردان بر بدن و زندگی زنان، تا مرز سلب حق حیات آنان پیش می‌رود.