روز شنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۵، ندا ددهجانی و ستایش «بهنوش» سرابی، دو زن کُرد اهل قروه و از بازداشتشدگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، پس از احضار به دادگاه قروه بازداشت شدند. حکم ۳۱ ضربه شلاق هر یک از آنان در همان محل اجرا و سپس هر دو برای تحمل حبس به بند زنان زندان مرکزی سنندج منتقل شدند.
شعبه ۱۰۲ دادگاه کیفری دو قروه هر یک را به اتهام «اخلال در آسایش و نظم عمومی» به یک سال حبس، ۳۱ ضربه شلاق و دو سال تبعید به نیکشهر محکوم کرده بود. شعبه اول دادگاه انقلاب قروه نیز برای اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی» حکم دو سال حبس صادر کرده است.
شلاق، وارد کردن عمدی درد و تحقیر به دستور حکومت و مصداق شکنجه قضایی است. اجرای آن ناقض ممنوعیت مطلق شکنجه در ماده ۷ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی و اصل ۳۹ قانون اساسی است. همچنین صرف حضور در اعتراض، بدون اثبات رفتار خشونتآمیز و اخلال واقعی، نمیتواند عناصر جرم ماده ۶۱۸ را محقق کند. حق تجمع مسالمتآمیز در ماده ۲۱ میثاق و اصل ۲۷ قانون اساسی به رسمیت شناخته شده است.
افزون بر این، با توجه به اینکه دو سال حبس بهعنوان مجازات شدیدتر قابل اجرا اعلام شده، اجرای شلاق مربوط به محکومیت خفیفتر با ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی نیز ظاهرا ناسازگار و نیازمند پاسخگویی فوری دستگاه قضایی است.
سازمان حقوق بشر هانا این مجازات شنیع و ضدانسانی را قاطعانه محکوم میکند. شلاق زدن بر بدن زنان معترض اجرای عدالت نیست، شکنجه حکومتی و ابزاری برای ارعاب جامعه است. هانا خواهان آزادی فوری این دو زن، لغو احکام حبس ، دسترسی فوری آنان به پزشک مستقل و خدمات درمانی است.