روز شنبه ۳۱ مردادماه ۱۴۰۵، آتوسا جعفری، زن ۲۷ ساله اهل سنندج و از کارکنان اداره پست این شهر، هنگام خروج از محل کار و پس از سوار شدن به خودروی خود، از پشت سر هدف حمله با سلاح سرد قرار گرفت. وی بر اثر چندین ضربه چاقو، از جمله ضربهای به ناحیه قلب، دچار خونریزی شدید شد و جان باخت.
گزارشهای اولیه، همسر سابق آتوسا جعفری را مظنون اصلی این قتل معرفی کردهاند که گفته میشود پس از حمله متواری شده است. آتوسا چند سال پیش از وی جدا شده و همراه مادرش زندگی میکرد، اما بنا بر اطلاعات موجود، پس از جدایی نیز با تهدید و آزار مستمر مواجه بود. تاکنون اطلاعاتی درباره بازداشت مظنون، شکایتهای احتمالی آتوسا از تهدیدها یا اقدامات نهادهای مسئول برای حفاظت از او منتشر نشده است.
این قتل تنها دو روز پس از زنکشی لطیفه محمدزاده، زن ۴۹ ساله اهل سقز، رخ داد؛ پروندهای که هانا پیشتر درباره آن گزارش داده بود و در آن نیز سابقه خشونت و تهدید پس از جدایی وجود داشت. آتوسا جعفری دومین زنی است که طی سه روز در کُردستان و در پی سابقهای از تهدید و خشونت به قتل رسیده است.
این دو قتل را نمیتوان به خشونت فردی یا «اختلافات خانوادگی» تقلیل داد. فقدان یک نظام قانونی مؤثر برای ارزیابی فوری خطر، صدور دستورهای حفاظتی، دسترسی به خانه امن و مداخله پیشگیرانه نهادهای انتظامی و قضایی، زنان را حتی پس از خروج از روابط خشونتآمیز بیدفاع میگذارد. این خلأ حمایتی، فردیت زن و حق او بر پایاندادن به رابطه و برخورداری از هویتی مستقل را عملاً بیپشتوانه ساخته و میدان را برای عرف زنستیزی باز گذاشته است که زن را پس از جدایی نیز تابع اراده و اقتدار مرد میداند و استقلال او را با کنترل، تهدید و انتقام پاسخ میدهد.